جان شیرین                 داستان طنز اما واقعی

مادر که دستهای دو طفل تقریبا همسن و سالش را به دو دست گرفته بود، می خواست که از عرض سرک تیر شود. وقتی موتر به آنان نزدیک شد، متوجه نشدند، اما وقتی دریور آرنگ کرد، یکی از اطفال با عجله راه رفته را بازگشت. دست خود را از دست مادرش کند و به عقب جست زده خود را از پیش موتر کنار کشید. مادر بی اینکه متوجه طفلش شود، از سرک تیر شد. شاید هم خود را به بی توجهی زده بود.

دریور از اینکه طفل هشت نه ساله آن هم دختر را ترسانده بود، خوش معلوم می شد. خنده کنان روی خوده سمت آینه جلو گرفت تا رویش را به همه نشان دهد و افتخارش را با همه تقسیم کند.

" سی کو جان چی قه شیرین اس"

" جان سر مور و مورچه شیرین اس." صدا از نفر بغل دست دریور برخاست.

همین ماجرا باعث شد تا بحث شروع شود و "شیرینی جان سر مور و ملخ" سوژه داغ بحث 20 دقیقه ای باشد. زمانی که در کار بود تا دریور بتواند سواری هایش را به مقصد برساند و با سوار کردن سواری های جدید، راه رفته را دوباره باز گردد و کمایی مناسبی به جیب بزند.

شروع بحث نشان داد که دو نفری که در چوکی بغل دست دریور نشسته اند، از  چهار نفر پشت سری، بیشتر حرف بلد هستند. زیاد تر گپ ها ره آن دو میز دند و دریور و سایرین را نیز هر ازگاهی در بحث شان شریک می کردند و مسافران نیز در تایید سخنان هر دو طرف بحث، سر شور می دادند. دریور هم هر قسمتی از گپ های دو طرف که به مذاقش خوش می خورد را با صدای بلند توأم با خنده تایید می کرد " آه والله امی ره خو راس راس گفتی."

بحث اصلی از یک فیلم شروع شد. نفری که کمی چاق تر بود و به سمت موتروان نشسته بود و شورخوردن هایش نشان می داد که از تنگی جا به تکلیف است، گفت که وقتی در ایران بوده، فیلمی را دیده که یک شاگرد مغازه، ملخی را بدست گرفته بود، یکی از بالهایش را کنده بود و می خواست، بال دیگرش را نیز بکند، اما صاحب دوکان متوجه شاگردش شده و او را از کندن بال دوم ملخ باز داشته بود و سرش قهر شده بود که اوبچه مگه نشنیدی که شاعر گفته " میازار موری که دانه کش است.... که جان دارد و ....."

نفر چاق ادامه داد که صاحب دوکان مصرع دوم بیت را فراموش کرده بود و هرچه شعر را تکرار کرد، نتوانست بیاد بیاورد که شاعر در مصرع دوم چه گفته است. به همین خاطر برای اینکه پیش شاگردش کم نیاورد و شرم نشود، جریان را تغییر داد و مفهوم شعر را برایش شرح داد که بلی چون مورچه یا مور یا ملخی که تو بدست گرفته و آزارش می دهی، جان دارد، نباید آدم آزارش بدهد.

مسافرین به ماجرا خندیدند. بخصوص وقتی که نفر چاق به ادا و اطوار خاص، اکت دوکاندار و شعر خواندنش را می کرد. موتر وان نیز همان خنده و همان راس گفتی اش را یکی به دنبال دیگری، البته با فاصله، تکرار می کرد.

بحث از ایران به افغانستان آمد و نفر سمت دروازه موتر که کمی لاغر تر از نفر وسطی بود، ادامه داد که بلی جان سرهر کس شیرین است و می بینیم که هر کس به قدر وسع خود، برای نگهداری از جانش تدبیر می گیرد.

نفر چاق که با شوردادن بخش نشیمنگاهش می خواست خود را جابجا کند، تا خالیگاه بین دو چوکی زیاد آزارش ندهد، تایید کرد که بلی هرکس به اندازه توانش در حفظ جانش می کوشد. مامور دولت هم که سر بایسکل به کار می رود، متوجه جانش است که صدمه نبیند، موتر نزند یا خدای نخواسته حادثه ای رخ ندهد و مقامات هم که از خانه به سرکار می روند یا از سرکار به خانه باز می گردند و یا دلهای شان هوای شهر گشتی می کنند، یک کاروان موتر اسکورتی نظامی و امنیتی همراه شان می کنند که کدام تهدیدی متوجه جان شان نباشند و اگر خدای نخواسته کدام حمله کننده انتحاری هم قصد جان شان را کرده باشند، با دیدن یک لشکر موتر و نفر تفنگ بدست وارخطا شده از سر خر شیطان پایین شوند و نیت شوم شان را عملی نکنند.

لاغری یا همان نفر سمت دروازه به تایید گفته رفیقش که معلوم می شد، هر دو همنظر هستند و نمی خواهند مانند تحلیلگران سیاسی، به مشاجره بپردازند و بیشتر نسبت به یکدیگر همنظری نشان می دادند، باز گپ رفیقش را تایید کرد و برش گفت که " آلی نمی بینی که هر روز که از سروکوچه معاون صایب رییس جمهور تیر می شیم، اگه طرف ده سرکار روان باشد، کوچه و سرک بند می شه و پیره دارایش مرغه هم پر زدن نمی  مانه."

نفر چاق تر هم به تاییدش پرداخت " بلی عسکرایش سرکه محاصره می کنن  و تمام موترا ره ایستاد می کنن  و نفرا ره هم نمی مانن که شور بخورن تا که معاون صایب از سرک تیر شوه."

نفر چاق مثلی که چیز تازه ای به ذهنش رسیده باشد، چهره کنجکاوانه ای بخود گرفت و  روی خوده طرف آینه گرفت و به شکل غیر مستقیم از رفیقش پرسید." راستی تو خو دایم ماون سایبه بد می گی. مگام اومروز صب که موترش تیر می شد، چطور می گفتی که بخیر بری و بخیر پس بیایی؟"

نفر لاغر خنده ای کرد و گفت " او بیادر قصه مه هم رقم از امو گدایی گر شده که به خانه مریدش رفته بود و دوعا می کد که خدایا بچه مرید مره مالدار و دارا بساز که بتانه به بچه مه کمک کنه."

نفر چاق که متوجه منظور رفیقش نشده بود، پرسید" مگم مه چیزی ره فامیده نتانیستوم."

بحث برای دیگر مسافران هم جالب شده بود. دیگران هم با حیرت می خواستند بدانند که قضیه چه است؟ موتروان را هم مزه داده بود و می خواست به رمز و راز مسئاله آگاه شود که چطور از یک نفر خوشت نیایه ولی برای سلامتی اش دعا کنی؟

نفر لاغری که دید همه مشتاق باز شدن این راز سر به مهر هستند، با نزاکت ادامه داد که بلی! خاک بدی، یک چند وقتی برای معاون صاحب کارای فرهنگی می کرده و در یکی از نشریه های حزبی معاون صایب رییس جمهور کاغذ سیاه می کرده است، اما معاون صاحب رییس جمهور چند ماهه معاشش را نداده و مبلغ 17500 افغانی ازش قرضدار مانده است.

تشریح رمز دعای نفر لاغری در حق معاون رییس جمهور، همه را تعجب زده کرده بود. یکی از سواری ها که معلوم می شد، روزگارش زیاد خوب نیست و لباسش نشان می داد که با فقر آشناست، با تعجب پرسید" وقتی او حقته نمی ته، چطور بجانش دعا می کنی؟ چطور نمی گی که زود تر سرنگون شوه؟ زود تر بیخش از بیخا کنده شوه؟"

لاغری به جواب گفت که به خاطر پولش دعا می کند که معاون صایب رییس جمهور ره خطر تهدید نکنه، بلکه یگان شب قیامت را در خواب ببیند و  راضی شود که حق او را نیز پرداخت کرده از دینداری خوده خلاص کنه.

فقر آشنا که معلوم می شد زیاد دل خوشی از زندگی نداره، گفت که پولدارها یا مقام دارها هیچ وقت قیامت را در خواب نمی بینند.

نفر لاغری به جوابش گفت که این تنها راه ممکن است. اگر قیامت به خواب معاون صاحب رییس جمهور نبیایه، در غیر از او هیچ راهی برای گرفتن حقش وجود ندارد.

لینک اصلی   http://quliaqul.blogfa.com/

جان شیرین                 داستان طنز اما واقعی

مادر که دستهای دو طفل تقریبا همسن و سالش را به دو دست گرفته بود، می خواست که از عرض سرک تیر شود. وقتی موتر به آنان نزدیک شد، متوجه نشدند، اما وقتی دریور آرنگ کرد، یکی از اطفال با عجله راه رفته را بازگشت. دست خود را از دست مادرش کند و به عقب جست زده خود را از پیش موتر کنار کشید. مادر بی اینکه متوجه طفلش شود، از سرک تیر شد. شاید هم خود را به بی توجهی زده بود.

دریور از اینکه طفل هشت نه ساله آن هم دختر را ترسانده بود، خوش معلوم می شد. خنده کنان روی خوده سمت آینه جلو گرفت تا رویش را به همه نشان دهد و افتخارش را با همه تقسیم کند.

" سی کو جان چی قه شیرین اس"

" جان سر مور و مورچه شیرین اس." صدا از نفر بغل دست دریور برخاست.

همین ماجرا باعث شد تا بحث شروع شود و "شیرینی جان سر مور و ملخ" سوژه داغ بحث 20 دقیقه ای باشد. زمانی که در کار بود تا دریور بتواند سواری هایش را به مقصد برساند و با سوار کردن سواری های جدید، راه رفته را دوباره باز گردد و کمایی مناسبی به جیب بزند.

شروع بحث نشان داد که دو نفری که در چوکی بغل دست دریور نشسته اند، از  چهار نفر پشت سری، بیشتر حرف بلد هستند. زیاد تر گپ ها ره آن دو میز دند و دریور و سایرین را نیز هر ازگاهی در بحث شان شریک می کردند و مسافران نیز در تایید سخنان هر دو طرف بحث، سر شور می دادند. دریور هم هر قسمتی از گپ های دو طرف که به مذاقش خوش می خورد را با صدای بلند توأم با خنده تایید می کرد " آه والله امی ره خو راس راس گفتی."

بحث اصلی از یک فیلم شروع شد. نفری که کمی چاق تر بود و به سمت موتروان نشسته بود و شورخوردن هایش نشان می داد که از تنگی جا به تکلیف است، گفت که وقتی در ایران بوده، فیلمی را دیده که یک شاگرد مغازه، ملخی را بدست گرفته بود، یکی از بالهایش را کنده بود و می خواست، بال دیگرش را نیز بکند، اما صاحب دوکان متوجه شاگردش شده و او را از کندن بال دوم ملخ باز داشته بود و سرش قهر شده بود که اوبچه مگه نشنیدی که شاعر گفته " میازار موری که دانه کش است.... که جان دارد و ....."

نفر چاق ادامه داد که صاحب دوکان مصرع دوم بیت را فراموش کرده بود و هرچه شعر را تکرار کرد، نتوانست بیاد بیاورد که شاعر در مصرع دوم چه گفته است. به همین خاطر برای اینکه پیش شاگردش کم نیاورد و شرم نشود، جریان را تغییر داد و مفهوم شعر را برایش شرح داد که بلی چون مورچه یا مور یا ملخی که تو بدست گرفته و آزارش می دهی، جان دارد، نباید آدم آزارش بدهد.

مسافرین به ماجرا خندیدند. بخصوص وقتی که نفر چاق به ادا و اطوار خاص، اکت دوکاندار و شعر خواندنش را می کرد. موتر وان نیز همان خنده و همان راس گفتی اش را یکی به دنبال دیگری، البته با فاصله، تکرار می کرد.

بحث از ایران به افغانستان آمد و نفر سمت دروازه موتر که کمی لاغر تر از نفر وسطی بود، ادامه داد که بلی جان سرهر کس شیرین است و می بینیم که هر کس به قدر وسع خود، برای نگهداری از جانش تدبیر می گیرد.

نفر چاق که با شوردادن بخش نشیمنگاهش می خواست خود را جابجا کند، تا خالیگاه بین دو چوکی زیاد آزارش ندهد، تایید کرد که بلی هرکس به اندازه توانش در حفظ جانش می کوشد. مامور دولت هم که سر بایسکل به کار می رود، متوجه جانش است که صدمه نبیند، موتر نزند یا خدای نخواسته حادثه ای رخ ندهد و مقامات هم که از خانه به سرکار می روند یا از سرکار به خانه باز می گردند و یا دلهای شان هوای شهر گشتی می کنند، یک کاروان موتر اسکورتی نظامی و امنیتی همراه شان می کنند که کدام تهدیدی متوجه جان شان نباشند و اگر خدای نخواسته کدام حمله کننده انتحاری هم قصد جان شان را کرده باشند، با دیدن یک لشکر موتر و نفر تفنگ بدست وارخطا شده از سر خر شیطان پایین شوند و نیت شوم شان را عملی نکنند.

لاغری یا همان نفر سمت دروازه به تایید گفته رفیقش که معلوم می شد، هر دو همنظر هستند و نمی خواهند مانند تحلیلگران سیاسی، به مشاجره بپردازند و بیشتر نسبت به یکدیگر همنظری نشان می دادند، باز گپ رفیقش را تایید کرد و برش گفت که " آلی نمی بینی که هر روز که از سروکوچه معاون صایب رییس جمهور تیر می شیم، اگه طرف ده سرکار روان باشد، کوچه و سرک بند می شه و پیره دارایش مرغه هم پر زدن نمی  مانه."

نفر چاق تر هم به تاییدش پرداخت " بلی عسکرایش سرکه محاصره می کنن  و تمام موترا ره ایستاد می کنن  و نفرا ره هم نمی مانن که شور بخورن تا که معاون صایب از سرک تیر شوه."

نفر چاق مثلی که چیز تازه ای به ذهنش رسیده باشد، چهره کنجکاوانه ای بخود گرفت و  روی خوده طرف آینه گرفت و به شکل غیر مستقیم از رفیقش پرسید." راستی تو خو دایم ماون سایبه بد می گی. مگام اومروز صب که موترش تیر می شد، چطور می گفتی که بخیر بری و بخیر پس بیایی؟"

نفر لاغر خنده ای کرد و گفت " او بیادر قصه مه هم رقم از امو گدایی گر شده که به خانه مریدش رفته بود و دوعا می کد که خدایا بچه مرید مره مالدار و دارا بساز که بتانه به بچه مه کمک کنه."

نفر چاق که متوجه منظور رفیقش نشده بود، پرسید" مگم مه چیزی ره فامیده نتانیستوم."

بحث برای دیگر مسافران هم جالب شده بود. دیگران هم با حیرت می خواستند بدانند که قضیه چه است؟ موتروان را هم مزه داده بود و می خواست به رمز و راز مسئاله آگاه شود که چطور از یک نفر خوشت نیایه ولی برای سلامتی اش دعا کنی؟

نفر لاغری که دید همه مشتاق باز شدن این راز سر به مهر هستند، با نزاکت ادامه داد که بلی! خاک بدی، یک چند وقتی برای معاون صاحب کارای فرهنگی می کرده و در یکی از نشریه های حزبی معاون صایب رییس جمهور کاغذ سیاه می کرده است، اما معاون صاحب رییس جمهور چند ماهه معاشش را نداده و مبلغ 17500 افغانی ازش قرضدار مانده است.

تشریح رمز دعای نفر لاغری در حق معاون رییس جمهور، همه را تعجب زده کرده بود. یکی از سواری ها که معلوم می شد، روزگارش زیاد خوب نیست و لباسش نشان می داد که با فقر آشناست، با تعجب پرسید" وقتی او حقته نمی ته، چطور بجانش دعا می کنی؟ چطور نمی گی که زود تر سرنگون شوه؟ زود تر بیخش از بیخا کنده شوه؟"

لاغری به جواب گفت که به خاطر پولش دعا می کند که معاون صایب رییس جمهور ره خطر تهدید نکنه، بلکه یگان شب قیامت را در خواب ببیند و  راضی شود که حق او را نیز پرداخت کرده از دینداری خوده خلاص کنه.

فقر آشنا که معلوم می شد زیاد دل خوشی از زندگی نداره، گفت که پولدارها یا مقام دارها هیچ وقت قیامت را در خواب نمی بینند.

نفر لاغری به جوابش گفت که این تنها راه ممکن است. اگر قیامت به خواب معاون صاحب رییس جمهور نبیایه، در غیر از او هیچ راهی برای گرفتن حقش وجود ندارد.

Powered By
  BLOGFA.COM